In de katholieke traditie wordt het sacrament van het huwelijk gezien als een teken van het verbond tussen Christus en de Kerk. De Bijbel gebruikt vaak beelden van een bruiloft om die band te beschrijven. Christus wordt de Bruidegom genoemd, de Kerk zijn Bruid. De toekomst bij God wordt zelfs voorgesteld als een bruiloftsmaal. Iedere eucharistie verwijst daar al naar: een voorproef van dat feest.

Wanneer twee gedoopte mensen trouwen in de kerk, spreken zij hun jawoord uit binnen diezelfde verbondenheid. Hun huwelijk is verankerd in de trouw van Christus aan zijn Kerk. Vanuit die band ontvangen zij de kracht om zelf in liefde en trouw te leven. Tijdens de huwelijksviering spreken zij hun jawoord uit voor een priester of diaken, die namens de Kerk getuige is. In dat moment ontmoeten twee mensen elkaar én bevestigt Christus hun verbond.

De liefde tussen man en vrouw krijgt zo een sacramentele betekenis. Hun verschillen vullen elkaar aan en worden een bron van groei. Het huwelijk wordt een blijvend verbond, een zichtbaar teken van liefde in Gods Naam, midden in de wereld.

Voor de sluiting van een katholiek huwelijk is een recent doopbewijs nodig. Dit document mag niet ouder zijn dan zes maanden en moet worden opgevraagd bij de parochie waar je gedoopt bent. Het vermeldt dat je gedoopt bent en dat er geen belemmeringen zijn voor een kerkelijke huwelijkssluiting. Een doopoorkonde of trouwboekje van ouders is hiervoor niet voldoende.

Wanneer de oorspronkelijke parochie door fusie of sluiting niet meer bestaat, kan de kerkelijke rechtbank vaak aangeven waar de registers zijn ondergebracht. Als een doopbewijs echt niet meer te verkrijgen is, kan een verklaring onder ede van ouders of — bij volwassenendoop — van de gedoopte zelf worden afgelegd.