Ook reuzen hebben voeten

Vol goede moed begin je die maandag aan je nieuwe baan. Na het voorstelrondje aan je nieuwe collega’s neem je plaats achter je nieuwe bureau. Wat had je er zin in — maar nu weet je het niet meer zo zeker. Al die mensen die zo zelfverzekerd overkomen, die je overstelpen met informatie over hoe je het werk het beste kunt aanpakken. Gaat het wel lukken om je hier staande te houden en een plekje te verdienen?

We kijken vaak naar anderen en denken: díe heeft het voor elkaar. Sterk, stabiel, zelfverzekerd. Maar ook reuzen hebben voeten — en soms wankelen ze. Dat raakt aan een vraag die veel mensen op enig moment bezighoudt: waarom is het leven zo moeilijk?

Ook reuzen hebben voeten

De uitdrukking “ook reuzen hebben voeten” wordt vaak gebruikt om aan te geven dat mensen tegen wie we opkijken, ook hun kwetsbaarheden hebben. Ook zij staan op een wankele ondergrond, hoe groot of stevig ze ook lijken. Niemand is zo sterk als hij eruitziet — en dat is eigenlijk een hele geruststelling.

Waarom ben ik niet gelukkig, terwijl alles goed gaat?

Het gekke is: zelfs wanneer alles goed lijkt te gaan, kan er van binnen iets knagen. Je hebt werk, vrienden, misschien zelfs rust… en toch voelt het niet als geluk. Waarom ben ik niet gelukkig terwijl alles goed gaat? Dat is geen teken van zwakte, maar een teken dat je mens bent.

In de basis is de mens een sociaal wezen. We overleven geen dag op aarde zonder de hulp van anderen. We leven dóór anderen, leren van anderen, en spiegelen ons daarom ook aan anderen. Maar waar de één zichzelf laat zien zoals hij of zij werkelijk is — zonder franjes, als een open boek — laten anderen telkens alleen hun mooiste kant zien. Vaak met een handig filtertje op Insta of Snap. Social media verbindt mensen, maar vergroot tegelijk ook hun mooiste kanten uit.

Als je beseft dat al die “reuzen” met miljoenen volgers en likes tegen dezelfde dingen aanlopen als jij, wordt het al een stuk draaglijker.

De reuzen van Jozua — en wat ze ons leren

In de Bijbel staat een moment dat hier opvallend goed bij past. Jozua stuurt verkenners het beloofde land in. Wat zien ze? Reuzen. Mensen die sterker lijken, groter, onverslaanbaar. De verkenners schrikken en zeggen dat ze zich naast hen voelden als sprinkhanen.

Maar het bijzondere is: die reuzen waren niet onverslaanbaar. Ze waren vooral indrukwekkend — groot van buiten, maar niet almachtig. Net als de “reuzen” in ons eigen leven: problemen, verwachtingen, angsten, prestatiedruk. Ze lijken enorm, maar ze hebben óók voeten. Ze kunnen wankelen.

Jozua ontkende het bestaan van de reuzen niet en maakte ze niet kleiner dan ze waren — maar liet zich er ook niet door verlammen. Als je dit verhaal als metafoor neemt, zijn de verkenners eigenlijk onze eigen blik. Zien we alleen de reuzen, dan voelen we ons klein en vergeten we te kijken naar wat we zelf in huis hebben.

Wat doe je met je eigen reuzen?

Misschien is dat ook precies waar je zelf kunt beginnen. Niet door je reuzen te ontkennen — de drukte, de twijfel, het gevoel dat je tekortschiet — maar door ze ook niet groter te maken dan ze zijn.

Welke reus loop jij op dit moment tegen het lijf? En wat zou er gebeuren als je, net als de verkenners hadden kunnen doen, ook gewoon zou kijken naar wat je zelf al wél in huis hebt?

Dat is geen vraag die je in één keer beantwoordt. Het is meer een vraag om mee te blijven lopen — net zoals de zin van het leven geen formule is die je ooit helemaal oplost, maar iets wat je steeds opnieuw ontdekt. Vragen als deze horen bij het leven zelf. Het zijn levensvragen — en die verdienen ruimte, geen snel antwoord.

Je staat er niet alleen voor

Vanuit het christelijk geloof hoef je je reuzen trouwens niet in je eentje te trotseren. Dat is misschien wel de kern van geloof in God: niet het verdwijnen van de moeilijkheid, maar het besef dat je er niet alleen voor staat. Jozua ging ook niet alleen het land in — hij stond niet model voor onoverwinnelijkheid, maar voor vertrouwen, ook met angst in zijn lijf.

Tot slot

Het leven is soms moeilijk, ook als er op papier niets mis lijkt te zijn. Dat is geen falen. Het is een teken dat je voelt, denkt en leeft. Je hoeft de reuzen niet alleen te verslaan. Je mag eerst gewoon zien dat ze ook voeten hebben. Wil je hier samen met anderen over doordenken, zonder dat er meteen een kant-en-klaar antwoord van je verwacht wordt? Bij Alpha in Maasbracht is precies daar ruimte voor. Geen druk, geen verplichtingen — alleen mensen die dezelfde grote vragen stellen, en samen zoeken naar wat ze betekenen.